Ο πόνος στην πλάτη και την οσφυϊκή περιοχή είναι ένα από τα πιο κοινά παράπονα στην ιατρική. Βρίσκονται στη δεύτερη θέση ως προς τον αριθμό όλων των αιτημάτων, δεύτερη μετά τις αναπνευστικές παθήσεις. Μια μεγάλη ποικιλία παθολογιών μπορεί να προκαλέσει πόνο στο κάτω μέρος της πλάτης, αλλά πολύ συχνά προκαλείται από οστεοχόνδρωση της οσφυϊκής περιοχής. Πώς να αντιμετωπίσετε μια τέτοια ασθένεια, ποια συμπτώματα και σημεία έχει, θα συζητηθούν παρακάτω.
Όχι πολύ καιρό πριν, η ιατρική επιστήμη πίστευε ότι η οστεοχόνδρωση στην οσφυοϊερή περιοχή εμφανίζεται αποκλειστικά λόγω αλλαγών που σχετίζονται με την ηλικία που οδηγούν σε φθορά των σπονδύλων και των μεσοσπονδύλιων δίσκων. Ωστόσο, σήμερα το σύμπτωμα της ηλικίας δεν είναι αποκλειστικό. Η οστεοχόνδρωση της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης διαγιγνώσκεται σε ασθενείς διαφόρων ηλικιακών ομάδων. Σήμερα, η ηλικία αποκοπής θεωρείται ότι είναι άνω των 25 ετών.
Αιτίες οσφυϊκής οστεοχονδρωσίας
Είναι αδύνατο να ονομάσουμε την ακριβή αιτία. Σχεδόν πάντα θα είναι ο πολύπλοκος αντίκτυπος διαφόρων καταστροφικών παραγόντων, μεταξύ των οποίων μπορούν να εντοπιστούν οι πιο σημαντικοί:
- Δέσμευση σε έναν παθητικό τρόπο ζωής από την άποψη της κινητικής δραστηριότητας. Με τη θέλησή τους, τα ακινητοποιημένα άτομα, για παράδειγμα, περνώντας πολλές ώρες σε έναν υπολογιστή, δεν λαμβάνουν αρκετό χρήσιμο φορτίο, γι 'αυτό οι μύες του "κορσέ" χαλαρώνουν και το φορτίο στους σπονδύλους αυξάνεται. Επιπλέον, σχεδόν πάντα ένα τέτοιο χόμπι συνδέεται με παρατεταμένη έκθεση σε λανθασμένες και αφύσικές στάσεις.
- Προβλήματα με τα ορμονικά επίπεδα, που οδηγεί σε μεταβολικές διαταραχές, οι οποίες επηρεάζουν τον μεταβολισμό του νωτιαίου ιστού στην οσφυϊκή χώρα και συμβάλλουν σε καταστροφικές διεργασίες. Αυτό περιλαμβάνει επίσης ασθένειες ενδοκρινικής φύσης.
- Παρουσία συγγενών ή επίκτητων ανωμαλιώνόταν το μυοσκελετικό σύστημα υφίσταται ορισμένες αλλαγές. Αυτό μπορεί να αντανακλάται σε αυξημένα φορτία στη σπονδυλική στήλη, για παράδειγμα, σε έναν ασθενή με πλατυποδία, καμπυλότητα των ποδιών ή της σπονδυλικής στήλης.
- Χρόνια αυξημένα φορτία στο κάτω μέρος της πλάτης. Εδώ, οι κίνδυνοι περιλαμβάνουν άτομα με συγκεκριμένους τύπους επαγγελματικών δραστηριοτήτων, που συνήθως συνδέονται με την άρση βαρέων βαρών. Αυτό περιλαμβάνει επίσης επαγγελματίες αθλητές που υποβάλλουν συνεχώς το σώμα τους σε φορτία αιχμής.
- Διαταραγμένη πρόσληψη τροφής και καθημερινή ρουτίνα. Αυτό περιλαμβάνει επίσης την τακτική έκθεση στο στρες. Αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν τις μεταβολικές διεργασίες και επηρεάζουν την περιοδική αποκατάσταση της δύναμής του σώματος.
Βαθμοί οστεοχονδρωσίας της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης
Οι παραπάνω παθολογικοί παράγοντες οδηγούν σταδιακά στην εκδήλωση της νόσου. Ωστόσο, μπορεί να εκδηλωθεί με διαφορετικούς τρόπους, πρακτικά ασυμπτωματικό στην αρχή ή προκαλώντας δυσβάσταχτο πόνο κατά την όψιμη ανάπτυξη. Ας εξετάσουμε τους κύριους βαθμούς ανάπτυξης της οστεοχονδρωσίας:
- Μια κατάσταση κατά την οποία ο πολφικός πυρήνας κινείται εντός του μεσοσπονδύλιου δίσκου. Χαρακτηρίζεται από πόνο που προκαλείται από ερεθισμό των νευρικών ριζών του ινώδους δακτυλίου και των διαμήκων συνδέσμων. Η ενόχληση γίνεται αισθητή τοπικά στην περιοχή που βρίσκεται ο ελαττωματικός δίσκος. Ο πόνος μπορεί να είναι είτε οξύς με πυροβολισμούς είτε συνεχής θαμπάδα.
- Όταν το ινώδες στρώμα του μεσοσπονδύλιου δίσκου καταστρέφεται, η κινητικότητα των στοιχείων της σπονδυλικής στήλης σε αυτή την περιοχή αυξάνεται, γίνονται ασταθή μεταξύ τους. Για την εξάλειψη αυτών των παθολογικών εκδηλώσεων, είναι απαραίτητο να διατηρούνται συνεχώς τεντωμένοι οι μύες αυτής της περιοχής, κάτι που τελικά οδηγεί σε χρόνια κόπωση στο κάτω μέρος της πλάτης.
- Στη συνέχεια, εμφανίζεται μια ανακάλυψη στον ινώδη δακτύλιο, η οποία αναγκάζει τον πυρήνα να διαφύγει πέρα από τα όρια του δίσκου, σχηματίζοντας μια μεσοσπονδυλική κήλη. Μια τέτοια περίπτωση θα συνοδεύεται από τσίμπημα των νευρικών απολήξεων, το οποίο ονομάζεται «ριζικό σύνδρομο».
- Ο επόμενος βαθμός οστεοχόνδρωσης της οσφυοϊερής περιοχής εμφανίζεται με σοβαρή παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης σε αυτό το τμήμα. Εμφανίζονται προβλήματα με την κινητικότητα, αλλά το σύνδρομο πόνου, παραδόξως, υποχωρεί σε αυτό το στάδιο. Ωστόσο, δεν πρέπει να χαίρεστε. αυτό δεν σημαίνει ότι η ασθένεια εξαφανίζεται.
- Ο τελευταίος βαθμός χαρακτηρίζεται από παθολογική ανάπτυξη του οστικού ιστού και γενική επιδείνωση της υγείας.
Με βάση τον βαθμό της οσφυϊκής οστεοχόνδρωσης, χρησιμοποιούνται ορισμένες μέθοδοι θεραπείας.
Συμπτώματα οστεοχονδρωσίας στο κάτω μέρος της πλάτης
Το κύριο σύμπτωμα είναι το σύνδρομο μάχης στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Ταυτόχρονα, οι αισθήσεις του πόνου, η περιοχή εντόπισής τους και η κατεύθυνση στην οποία εξαπλώνονται μπορεί να ποικίλλουν. Αυτό συμβαίνει λόγω του γεγονότος ότι, βάσει του βαθμού βλάβης του μεσοσπονδύλιου δίσκου και των γύρω ιστών, ορισμένοι νευρικοί υποδοχείς ερεθίζονται. Επιπλέον, παίζει ρόλο η παρουσία μιας προεξοχής ή μιας ίδιας κήλης, η κατεύθυνση της προεξοχής της και πολλοί άλλοι παράγοντες.
Τα κύρια συμπτώματα της οστεοχόνδρωσης της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης περιλαμβάνουν:
- Η παρουσία πόνου στο κάτω μέρος της πλάτης, που τείνει να εντείνεται με ξαφνική κίνηση ή, αντίθετα, με παραμονή χωρίς αλλαγή θέσης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο πόνος υποχωρεί εάν πάρετε μια οριζόντια θέση.
- Επιπλέον, είναι πιθανή η αδυναμία στην περιοχή του σώματος κάτω από την κοιλιά, συμπεριλαμβανομένων των κάτω άκρων, καθώς και ένα αμβλύ τενοντιακό αντανακλαστικό στα πόδια.
- Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα καμπυλότητας στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Υπάρχει μια ταξινόμηση τέτοιων καμπυλοτήτων, για παράδειγμα, όταν η έμφαση δίνεται στη δεξιά ή την αριστερή πλευρά, μιλούν για σκολίωση, η λόρδωση είναι η κατάσταση της κάμψης προς τα εμπρός και η κύφωση είναι η περίπτωση όταν η φυσική οσφυϊκή καμπύλη εξομαλύνεται.
- Με σοβαρό βαθμό ανάπτυξης της νόσου, είναι δυνατό το τσίμπημα των καναλιών του νωτιαίου μυελού, το οποίο μπορεί να προκαλέσει δυσλειτουργία του και να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη ούρηση και κόπρανα.
Πρόσθετα συμπτώματα περιλαμβάνουν:
- Η παρουσία μουδιάσματος και «ψυχρότητας» του δέρματος της πλάτης και των γλουτών.
- Ξεφλουδισμένο, ξηρό και μπλε δέρμα στα ίδια σημεία.
- Διαταραχή της ούρησης.
- Προβλήματα στύσης.
Η παρουσία αυτών των συμπτωμάτων θα πρέπει να προειδοποιεί ένα άτομο. δεν πρέπει κανείς να τα παρατήσει, αυτό θα οδηγήσει μόνο σε μεγαλύτερη παραμέληση. Σε αυτή την περίπτωση, θα πρέπει οπωσδήποτε να συμβουλευτείτε έναν γιατρό για ακριβή διάγνωση και θεραπεία. Παρεμπιπτόντως, η θεραπεία μπορεί να γίνει είτε σε νοσοκομειακό περιβάλλον είτε στο σπίτι, αλλά περισσότερα για αυτό λίγο αργότερα.
Διάγνωση της νόσου
Όταν κάνετε μια διάγνωση, είναι σημαντικό να κατανοήσετε τον βαθμό στον οποίο η ασθένεια έχει προχωρήσει. Ο ευκολότερος τρόπος είναι η ψηλάφηση στην οσφυϊκή περιοχή για τον εντοπισμό περιοχών πόνου. Συνήθως, αυτή η μέθοδος δεν είναι πολύ ενημερωτική και επιπλέον πραγματοποιούνται εξετάσεις που δίνουν μια πιο λεπτομερή κλινική εικόνα:
- Με ακτινογραφία, μια φθηνή και ευρέως διαδεδομένη μέθοδος, είναι δυνατό να αξιολογηθεί η κατάσταση τόσο της σπονδυλικής στήλης στο σύνολό της όσο και των μεμονωμένων σπονδύλων, για παράδειγμα της εν λόγω οσφυϊκής περιοχής. Η τεχνική δεν είναι πολύ ακριβής. Μας επιτρέπει μόνο να καταλάβουμε έμμεσα πόσο άθικτοι είναι οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι και τα κανάλια της σπονδυλικής στήλης.
- Αξονική τομογραφία μια πιο ακριβής μέθοδος που σας επιτρέπει να αξιολογήσετε το επίπεδο βλάβης στους δίσκους μεταξύ των σπονδύλων, των νευρικών ριζών και των καναλιών με το νωτιαίο μυελό.
- Απεικόνιση μαγνητικού συντονισμού η πιο ακριβής μέθοδος, δίνει μια πλήρη εικόνα της βλάβης με λεπτομέρεια, αλλά είναι αρκετά ακριβή και απρόσιτη.
Πρέπει να σημειωθεί ότι η διαγνωστική διαδικασία είναι πολύ σημαντική, καθώς όλες οι λεπτομέρειες της αναπτυγμένης οστεοχόνδρωσης είναι σημαντικές για τον γιατρό όταν συνταγογραφεί θεραπευτικές τακτικές.
Επιπλοκές της οστεοχονδρωσίας
Οι κύριες επιπλοκές της παθολογίας είναι οι κήλες και οι προεξοχές, οι οποίες αναπόφευκτα εμφανίζονται εάν παραμεληθεί η θεραπεία και αφεθεί στην τύχη η εξέλιξη της νόσου. Άλλες επιπλοκές μπορεί να περιλαμβάνουν:
- Φλεγμονή του ισχιακού νεύρου.
- Σπονδυλόαρθρωση.
- Η κήλη του Schmorl.
- Σπονδύλωση.
- Προβλήματα που προκαλούνται από τσιμπημένα κανάλια της σπονδυλικής στήλης.
- Λειτουργικές διαταραχές στη λεκάνη.
- Ανάπτυξη χωλότητας.
Θεραπεία της οσφυϊκής οστεοχονδρωσίας
Όταν διαγνωστεί με οστεοχόνδρωση της οσφυϊκής μοίρας της σπονδυλικής στήλης, απαιτείται ένα ευρύ φάσμα θεραπείας, οι κύριες πτυχές της οποίας θα είναι:
- Εφαρμογή μέτριων φορτίων.
- Ειδικά φάρμακα.
- Έλξη της σπονδυλικής στήλης.
- Συνεδρίες χειρωνακτικής θεραπείας.
- Φυσιοθεραπεία.
- Θεραπευτικά μασάζ.
Η έννοια της «θεραπείας» για την οστεοχονδρωσία συνεπάγεται:
- Καταστολή της φλεγμονής.
- Ανακούφιση του συνδρόμου πόνου.
- Σύμπλεγμα για την ενδυνάμωση της οσφυϊκής και παρακείμενης μυϊκής ομάδας.
- Ανακούφιση από τη χρόνια μυϊκή ένταση.
- Αύξηση της λειτουργικότητας των οργάνων στη λεκάνη.
- Ομαλοποίηση της κυκλοφορίας του αίματος και του μεταβολισμού στην παθολογική περιοχή.
Θεραπεία με φάρμακα
Μια παρόμοια προσέγγιση στη θεραπεία της οσφυϊκής οστεοχόνδρωσης περιλαμβάνει τη λήψη φαρμάκων, τις ενέσεις ειδικών φαρμάκων και τη χρήση αλοιφών και πηκτωμάτων για εξωτερική χρήση. Το κύριο καθήκον τέτοιων φαρμάκων είναι η εξουδετέρωση του πόνου και της φλεγμονής.
Με βάση τον βαθμό οστεοχονδρωσίας της σπονδυλικής στήλης στην οσφυϊκή περιοχή, ο γιατρός μπορεί να συνταγογραφήσει τα ακόλουθα φάρμακα:
- Αναλγητικά που έχουν αναλγητική δράση.
- Φάρμακα κατά της φλεγμονής μη στεροειδούς προέλευσης.
- Για μυϊκούς σπασμούς, αντισπασμωδικά.
- Φάρμακα για την αποκατάσταση του ιστού του χόνδρου, που ονομάζονται chondroprotectors. Η αποτελεσματικότητά τους δεν έχει αποδειχθεί, επομένως χρησιμοποιούνται σπάνια στην παραδοσιακή ιατρική.
- Για σοβαρές παθολογίες, όταν οι παραπάνω θεραπείες δεν βοηθούν, καταφύγετε σε κορτικοστεροειδή.
- Συμπλέγματα βιταμινών.
Εκτός από αυτά τα φάρμακα, συνταγογραφούνται φάρμακα σε δισκία, σκοπός των οποίων είναι η ηρεμία του νευρικού συστήματος και η καταπολέμηση του στρες και της κατάθλιψης.
Φυσικοθεραπευτική θεραπεία για την οσφυϊκή οστεοχονδρωσία
Η διαδικασία θεραπείας σπάνια περιορίζεται μόνο στη λήψη χαπιών. Η εν λόγω παθολογία δεν μπορεί να θεραπευτεί χωρίς την τόνωση των διαδικασιών αποκατάστασης της σπονδυλικής στήλης. Για τους σκοπούς αυτούς, χρησιμοποιείται ένα ευρύ φάσμα φυσιοθεραπευτικών διαδικασιών, οι πιο δημοφιλείς από τις οποίες είναι:
- Φωνοφόρηση.
- Θεραπεία με διαδυναμικά ρεύματα.
- Θεραπεία με λέιζερ.
Επιπλέον, η σπονδυλική στήλη πρέπει να δέχεται χρήσιμα φορτία ενώ ταυτόχρονα την τεντώνει. Διάφορα είδη θεραπευτικού μασάζ είναι ιδανικά για αυτό. Πρέπει να θυμόμαστε ότι το μασάζ χρησιμοποιείται μόνο όταν ανακουφιστεί ο πόνος. Κατά κανόνα, πραγματοποιείται ως μέτρο αποκατάστασης όταν έχει ξεκινήσει η διαδικασία ύφεσης της νόσου ή σε χρόνια οστεοχόνδρωση. Μετά από ένα μασάζ, οι μυϊκοί μύες που καταπονούνται από την ασθένεια είναι καλά χαλαροί. Η επίδρασή του θα ενισχυθεί σημαντικά όταν ζεσταθεί ταυτόχρονα, για παράδειγμα σε λουτρό ή σάουνα. Στην τελευταία περίπτωση, θα επιτύχουμε το μέγιστο αποτέλεσμα λόγω πρόσθετης διέγερσης της κυκλοφορίας του αίματος στη ζώνη της παθολογίας και στις παρακείμενες περιοχές.
Μια άλλη μέθοδος φυσικοθεραπείας είναι η χειρωνακτική θεραπεία. Τα πλεονεκτήματά του είναι γενικά τα ίδια με αυτά του μασάζ, αλλά επιπλέον, με τη βοήθεια τέτοιων τεχνικών, ένας ειδικός μπορεί να επαναφέρει τους μετατοπισμένους σπονδύλους στην κανονική τους θέση.
Θεραπευτική γυμναστική
Οι θεραπευτικές ασκήσεις χρησιμοποιούνται επίσης ως επανορθωτικό και προληπτικό μέτρο κατά την περίοδο που ο πόνος και η φλεγμονή έχουν ήδη ανακουφιστεί. Το κλειδί για την υψηλή αποτελεσματικότητα των θεραπευτικών ασκήσεων είναι η κανονικότητα των ασκήσεων. Σε αυτή την περίπτωση, η κατεστραμμένη περιοχή θα δέχεται συνεχώς την απαραίτητη σωματική δραστηριότητα για την αυτοπαραγωγή νέου ιστού και την ανάκτηση.
Χειρουργικές επεμβάσεις για οσφυϊκή οστεοχονδρωσία
Η χειρουργική επέμβαση είναι η τελευταία λύση, η οποία συνταγογραφείται για σοβαρές επιπλοκές. Η πιο κοινή από αυτές είναι η μεσοσπονδυλική κήλη, όταν πραγματοποιείται η λεγόμενη «δισκεκτομή» ή αφαίρεση του προσβεβλημένου μεσοσπονδύλιου δίσκου. Η επέμβαση είναι πολύ αποτελεσματική, ωστόσο, ως μέτρο έσχατης ανάγκης, συνταγογραφείται μόνο εάν άλλες μέθοδοι θεραπείας έχουν αποτύχει για περισσότερο από 6 μήνες. Η σύγχρονη ιατρική προσφέρει επίσης λιγότερο τραυματικές μεθόδους για την εκτέλεση μιας τέτοιας επέμβασης, για παράδειγμα, μικροχειρουργικές ή ενδοσκοπικές μεθόδους.